Sunday, 28 April 2013

Nawiersznik wczesnośredniowieczny

Nawiersznik

 Damska tunika wczesnośredniowieczna, nakładana na suknię spodnią lub suknię wierzchnią. Jest charakterystyczna dla terenów Rusi.

Rękaw jest krótki, aby odsłaniał ozdobne rękawy sukni noszonej pod spodem. Jest długi do kolan - z tego samego powodu, aby pokazać piękne wykończenie dołu.
Może być ozdabiana haftem, krajką lub obszyciami jak w tym wypadku, jest reprezentacyjną częścią odzieży.


Tunika jest zbudowana z dwóch części - przodu i tyłu oraz rękawów. Jest raczej luźna, swobodna. Ładnie układa się, gdy jest spięta w talii pasem.


Po bokach, od wysokości bioder, nawiersznik posiada rozcięcia, które ułatwiają poruszanie, zapewniają swobodę ruchów.


 Tunika może mieć również kliny po bokach. 
Może być uszyty z wełny lub z lnu, chociaż jako suknia na wierzch najlepiej sprawdza się wełna. W tym wypadku, uszyta jest z cienkiej wełny w kolorze szaro-błękitnym, z wełnianymi obszyciami w kolorze czerwieni.


Nawiersznik nie ma jeszcze właścicielki:)
             




Monday, 1 April 2013

Wczesnośredniowieczna suknia wierzchnia

Suknia wełniana - wierzchnia może być  noszona na giezło, w chłodniejsze dni, gdy lniana suknia jest zbyt cienka. Jest odpowiednia dla Słowianek oraz Skandynawek we wczesnym średniowieczu, czy odtwórców innych kultur wczesnośredniowiecznych. Rys kulturowy można uzyskać poprzez odpowiednią biżuterię lub charakterystyczne hafty lub krajki. 

Poniższa suknia wykonana jest z jasno żółtej wełny tkanej w jodełkę, średniej grubości.
Suknia jest długa do ziemi, posiada prosty korpus, długie zwężające się rękawy wszyte pod kątem prostym do tułowia. 







Dekolt półokrągły - możliwy również z rozcięciem lub wiązany.





Suknia poszerzana jest czterema szerokimi klinami po bokach - po dwa kliny wszyte są po obu bokach stroju. Suknia ma w obwodzie około 2 m. 



Wzór uniwersalny zarówno dla Skandynawek i Słowianek. 













Strój oparty jest na wykroju męskiej tuniki z Birki, podobny wykrój opisywany jest przez K. Moszyńskiego w „Kulturze Materialnej Słowian”, jest to archaiczny model znany ze źródeł etnograficznych.

Płaszcz

Płaszcz jest jednym z najbardziej uniwersalnych części stroju dla wczesnośredniowiecznego odtwórcy. Jest sposobem na pokazanie swojej wysokiej pozycji społecznej - poprzez ozdoby, obszycia. Służy do ochrony przed zimnem oraz może być okryciem podczas snu.
Najbardziej typowym rodzajem płaszcza jest płaszcz zrobiony z prostokąta, spinany na ramieniu zapinką. 
Bogatszą wersją jest płaszcz z połowy koła, który może mieć różną długość - od 90 do 150 cm.  




Mój płaszcz został wykonany z jasnej wełny. Płaszcz jest krótszy z przodu - ok. 75 cm, z tyłu natomiast sięga do kolan - ok. 110 cm - można powiedzieć że uszyty jest na planie połowy elipsy:)
Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, ponieważ płaszcz chroni przed wiatrem i chłodem od tyłu, natomiast pozostawia swobodę ruchów dla rąk. Nie jest też tak ciężki jak płaszcz z pełnego koła (na który wykorzystuje się 3 metry grubej wełny!)

Wygodnym zapięciem płaszcza jest fibula - w tym wypadku podkowiasta. 



 Obszyty jest czerwoną wełną - obszycia sprawiają, że płaszcz wygląda naprawdę bogato. Można oczywiście w zależności od upodobań dodać hafty, lub obszyć brzeg płaszcza lisim futrem.
 Płaszcz może zostać podszyty lnem, ale nie jest to konieczne, jeśli komuś zależy na tym aby strój był lekki i wygodny, ponieważ dodatkowa warstwa lnu również obciąża i ciągnie w dół.


Płaszcz został wykonany w oparciu o znalezisko figurki kobiecej (Valkyrii) ze Szwecji na którym kobieta ubrana jest w płaszcz/ narzutkę, która z przodu jest krótsza natomiast z tyłu wyraźnie dłuższa.