Wednesday, 5 June 2013

RUBACHA - RUSKA KOSZULA ZE STÓJKĄ

Nic nie pisałam ostatnio ale to nie znaczy że kompletnie nic się u mnie nie dzieje. Przeciwnie - dzieje się strasznie dużo, jak to zazwyczaj w czerwcu, gdy sezon rekonstrukcyjny w pełni:)

Dzisiaj pokażę wam nowość - ruską koszulę - rubachę z asymetryczną stójką, wykończoną krajką. 

Rubacha jest podstawową częścią stroju dla Rusina.
 Używana od średniowiecza, jest znana przede wszystkim ze źródeł etnograficznych, obecna wciąż w kulturze ludowej. 
Znana jest również pod nazwą soroczka. 

              


   

Koszula w mojej wersji wykonana jest z niefarbowanego, naturalnego lnu, jednak może być również uszyta z lnu bielonego lub farbowanego na inne kolory - niebieski, czerwony, brązowy - w zależności od statusu postaci którą rekonstruujemy.
Może być haftowana - przede wszystkim w kolorem czerwonym, który miał ( i dla wielu ma również współcześnie) znaczenie ochronne i magiczne. Geometryczne plecionki, kwiaty, oraz symbole solarne - swarzyce w różnych układach to najlepszy wybór. Inspiracji można szukać w białoruskich strojach ludowych. 

Rubacha ma specyficzny krój - przód stroju łączy się z plecami na klatce piersiowej, w związku z tym ramiona koszuli są proste. Rękawy zwężają się ku nadgarstkom.  

Po bokach wszyte są trójkątne kliny, poszerzające koszulę w obwodzie.
Powinna być szeroka, długa i "za duża":)
 Spina się ją  skórzanym pasem lub kolorową krajką.




Rubacha może mieć wykończenie proste - w postaci dekoltu z rozcięciem lub, tak jak w tym wypadku stójkę. Stójka jest asymetryczna - z prawej strony jest rozcięcie zasłonięte krajką, które można spinać fibulą, lub wszyć guzik.
Krajka została wykonana na tabliczkach.


Cały widoczny na ostatnim zdjęciu powstał na zamówienie Jacka z Łęcznej. Dziękuję za cierpliwość w czekaniu na odpowiednią pogodę:)

 Moim modelem był Kamil, któremu bardzo dziękuję za użyczenie swego ciała do sesji zdjęciowej:) 
Zdjęcia wykonane przez Aleksandra Halickiego.

Sunday, 28 April 2013

Nawiersznik wczesnośredniowieczny

Nawiersznik

 Damska tunika wczesnośredniowieczna, nakładana na suknię spodnią lub suknię wierzchnią. Jest charakterystyczna dla terenów Rusi.

Rękaw jest krótki, aby odsłaniał ozdobne rękawy sukni noszonej pod spodem. Jest długi do kolan - z tego samego powodu, aby pokazać piękne wykończenie dołu.
Może być ozdabiana haftem, krajką lub obszyciami jak w tym wypadku, jest reprezentacyjną częścią odzieży.


Tunika jest zbudowana z dwóch części - przodu i tyłu oraz rękawów. Jest raczej luźna, swobodna. Ładnie układa się, gdy jest spięta w talii pasem.


Po bokach, od wysokości bioder, nawiersznik posiada rozcięcia, które ułatwiają poruszanie, zapewniają swobodę ruchów.


 Tunika może mieć również kliny po bokach. 
Może być uszyty z wełny lub z lnu, chociaż jako suknia na wierzch najlepiej sprawdza się wełna. W tym wypadku, uszyta jest z cienkiej wełny w kolorze szaro-błękitnym, z wełnianymi obszyciami w kolorze czerwieni.


Nawiersznik nie ma jeszcze właścicielki:)
             




Monday, 1 April 2013

Wczesnośredniowieczna suknia wierzchnia

Suknia wełniana - wierzchnia może być  noszona na giezło, w chłodniejsze dni, gdy lniana suknia jest zbyt cienka. Jest odpowiednia dla Słowianek oraz Skandynawek we wczesnym średniowieczu, czy odtwórców innych kultur wczesnośredniowiecznych. Rys kulturowy można uzyskać poprzez odpowiednią biżuterię lub charakterystyczne hafty lub krajki. 

Poniższa suknia wykonana jest z jasno żółtej wełny tkanej w jodełkę, średniej grubości.
Suknia jest długa do ziemi, posiada prosty korpus, długie zwężające się rękawy wszyte pod kątem prostym do tułowia. 







Dekolt półokrągły - możliwy również z rozcięciem lub wiązany.





Suknia poszerzana jest czterema szerokimi klinami po bokach - po dwa kliny wszyte są po obu bokach stroju. Suknia ma w obwodzie około 2 m. 



Wzór uniwersalny zarówno dla Skandynawek i Słowianek. 













Strój oparty jest na wykroju męskiej tuniki z Birki, podobny wykrój opisywany jest przez K. Moszyńskiego w „Kulturze Materialnej Słowian”, jest to archaiczny model znany ze źródeł etnograficznych.

Płaszcz

Płaszcz jest jednym z najbardziej uniwersalnych części stroju dla wczesnośredniowiecznego odtwórcy. Jest sposobem na pokazanie swojej wysokiej pozycji społecznej - poprzez ozdoby, obszycia. Służy do ochrony przed zimnem oraz może być okryciem podczas snu.
Najbardziej typowym rodzajem płaszcza jest płaszcz zrobiony z prostokąta, spinany na ramieniu zapinką. 
Bogatszą wersją jest płaszcz z połowy koła, który może mieć różną długość - od 90 do 150 cm.  




Mój płaszcz został wykonany z jasnej wełny. Płaszcz jest krótszy z przodu - ok. 75 cm, z tyłu natomiast sięga do kolan - ok. 110 cm - można powiedzieć że uszyty jest na planie połowy elipsy:)
Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, ponieważ płaszcz chroni przed wiatrem i chłodem od tyłu, natomiast pozostawia swobodę ruchów dla rąk. Nie jest też tak ciężki jak płaszcz z pełnego koła (na który wykorzystuje się 3 metry grubej wełny!)

Wygodnym zapięciem płaszcza jest fibula - w tym wypadku podkowiasta. 



 Obszyty jest czerwoną wełną - obszycia sprawiają, że płaszcz wygląda naprawdę bogato. Można oczywiście w zależności od upodobań dodać hafty, lub obszyć brzeg płaszcza lisim futrem.
 Płaszcz może zostać podszyty lnem, ale nie jest to konieczne, jeśli komuś zależy na tym aby strój był lekki i wygodny, ponieważ dodatkowa warstwa lnu również obciąża i ciągnie w dół.


Płaszcz został wykonany w oparciu o znalezisko figurki kobiecej (Valkyrii) ze Szwecji na którym kobieta ubrana jest w płaszcz/ narzutkę, która z przodu jest krótsza natomiast z tyłu wyraźnie dłuższa.






Sunday, 31 March 2013

Wczesnośredniowieczny kaftan damski

Korzystając z ładnej pogody za oknem (kilka dni temu - niestety dziś pada śnieg!) wyskoczyliśmy nad Wisłę, aby zrobić zdjęcia nowości jakie powstały w mojej pracowni:) Aby dodać klimatu sesji rozpaliliśmy ognisko. Na szczęście, bo okazało się, że mimo słońca cały czas jest ziiiimno:)

Kaftan damski, jest trochę inny od tych które szyłam dotychczas. Długi do połowy łydki, uszyty jest według podstawowego wczesnośredniowiecznego kroju - z prostą częścią centralną.



 Rękawy stroju mają długość 3/4 - dobre rozwiązanie, gdy suknia, którą nosimy pod spodem ma ładnie wykończone rękawy lub krajkę. 
Bardzo ładnie się układa.


 Kaftan nie posiada guzików, jednak może być zapinany np. fibulą trójlistną. 

   Poszerzany jest od bioder dwoma klinami.
Jest to ładny, bardzo kobiecy strój, który można bez problemu założyć nawet na kilka warstw sukien pod spodem. 



Kaftan nie jest zdobiony, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby dodać np. ciekawe hafty, które nadadzą mu rys związany z konkretna kulturą, ponieważ sam wzór jest dość uniwersalny. 

W tworzeniu tej części stroju opierałam się na XI wiecznym przedstawieniu z fresku w katedrze św. Zofii w Kijowie oraz na ustaleniach muzeum w Sztokholmie na temat ubiorów skandynawskich  kobiet.

Monday, 14 January 2013

KAFTAN RUSKI I RUBACHA

Niedawno w mojej pracowni powstał KAFTAN RUSKI

ubiór znany głównie z ikonografii  - wykonany jest z grubej, ciemnobrązowej wełny, z charakterystycznymi poprzecznymi obszyciami, w mojej wersji - z wełny tkanej w jodełkę. Kaftan posiada  ciemnoniebieską, lnianą podszewkę.



 
te śmieszne "grzyby" to efekt zabaw w Photoshopie:)



 Długość kaftana to ok. 110 cm - sięga mniej więcej do wysokości kolan, choć obserwując ikonografię ruską, można zdecydować się na jeszcze dłuższy - do połowy łydki.  

Jako zapięcie stroju użyłam sześciu guzów ruskich wykonanych z brązu.

Postanowiłam zaktualizować wpis o zdjęcia drugiej odsłony ruskiego kaftana - bardzo podobny, a jednak inny - nowy kaftan, jest trochę dłuższy, dla niższego mężczyzny sięga nawet poniżej kolan.




RUBACHA RUSKA

Rubacha ruska wykonana została z szarego lnu (kolor naturalnego lnu bielonego na słońcu) o widocznym splotem płóciennym - podobnie jak kaftan posiada stójkę. 
Wykrój jest charakterystyczny dla słowiańszczyzny wschodniej - szew łączący tył i przód koszuli znajduje się na klatce piersiowej.

Rękawy zwężają się ku nadgarstkom.
Rubacha posiada kliny po bokach - obwód stroju wynosi ok. 180 cm 





Obszycia  w kolorze ciemnoniebieskim z czerwonymi wykończeniami odzwierciedlają upodobania kolorystyczne średniowiecznych Rusinów. 


Rubacha może być zapinana na dwa guzy, lub zapinkę. Jeśli chodzi o ten typ ubioru, możliwa jest duża różnorodność wykończeń:)



Kaftan oraz rubacha powstały dla Jacka z Łęczna - serdecznie pozdrawiam!






Wednesday, 2 January 2013

Czerwona lniana suknia spodnia

A tutaj ostatnia odsłona - na której jestem już przeraźliwie zmarznięta:)

czerwona suknia spodnia wykonana z 100% lnu

(lub wierzchnia na lato:)  wczesnośredniowieczna, z dwoma szerokimi klinami po bokach. Szyta jest maszynowo, jednak wszystkie widoczne wykończenia zewnętrzne wykonane są ręcznie.

Wykonana jest z wysokiej jakości lnu, w kolorze zgaszonej czerwieni ( bardzo piękny, naturalny i nie rażący oczy kolor)




Suknia uszyta została również dla Darii z Legionowa,